Ik kom niet meer van mijn vermoeidheid af!

Ik kom niet meer van mijn vermoeidheid af!

Daar gaan we weer, was mijn eerste gedachte toen ik de tweede keer Corona kreeg!. Hoge koorts, benauwd, keelpijn. De herinnering van de langdurige gevolgen na de eerste keer zijn nog diep in mijn geheugen gegrift. Bijna anderhalf jaar was ik uit de running. Ik had net mijn leven weer opgepakt en enthousiast met nieuwe dingen begonnen. En nu was ’s morgens uit bed komen al een hele opgave. Na de eerste besmetting liep ik maandenlang van logopedie naar de fysiotherapie om vervolgens naar de ergotherapie te gaan om een oplossing te vinden voor mijn steeds maar weer terugkerende vermoeidheid. En hoe goed ook de adviezen waren en hoe goed ik me ook aan hun adviezen hield, ik viel steeds terug. Goede dagen vol energie werden gevolgd door meerdere dagen dat zelfs uit bed komen al te veel gevraagd was. Mentaal was dit heel moeilijk om te accepteren.

Een flashback

En nu bevond ik me weer in dezelfde situatie. Zou het herstel weer anderhalf jaar duren en zou ik dan nooit afkomen van mijn vermoeidheid. Ik voel de paniek in heel mijn lichaam. Wat als…….

Doem scenario’s passeren één voor één de revue. Ik kan straks niet meer werken en ik verlies mijn baan. En dan kan ik mijn rekeningen niet meer betalen en wat dan….? De stress giert door mijn lijf en ik krijg het nog benauwder.

Deze gedachten helpen me niet! Ik haal diep adem en sluit mijn ogen. Vervolgens laat ik alle destructieve gedachten even voor wat ze zijn en vraag mezelf: ‘Wat heb ik nú nodig?’.

Spoedvergadering

Ik besluit om een spoedvergadering te beleggen met al mijn ‘interne directeuren’. Met mijn ogen dicht visualiseer ik een grote vergadertafel waar ik alle directeuren bij elkaar geroepen heb en stel hen dezelfde vraag: Wat heb ik nú nodig!

Vervolgens luister ik naar alle adviezen die de directeuren geven. Alle directeuren zijn er om mijn te helpen, te beschermen en te voorkomen dat ik in pijnlijke situaties belandt.

Vandaag zijn een paar directeuren duidelijk aanwezig. De sociaal-directeur neemt als eerste het woord en heeft het vooral over hoe mensen zullen reageren op feit dat ik weer ziek ben en wat voor gevolgen dit zal hebben voor mijn carrière. Dat ik me schuldig moet voelen tegenover mijn collega’s en klanten. De financieel-directeur haakt hierop in door te wijzen op de financiële gevolgen die zullen ontstaan als ik mijn baan verlies. De algemene directeur geeft aan dat het nu geen optie is om ziek te zijn vanwege de gevolgen voor de planning en alle taken die dan blijven liggen. En de gezondheidsdirecteur zit stil in een hoekje en houdt zijn mond.

Ik geef jou het woord

Ik haal nog een keer diep adem en vraag de gezondheidsdirecteur wat nu nodig is. Schuchter en met een zachte stem hoor ik dat ik eerst moet Herkennen dat ik te moe ben om iets te doen en dat ik de huidige situatie moet Erkennen en accepteren. De volgende stap is Rusten. Fysieke rust maar ook mentale rust. Mijn hele lichaam én geest laten ontspannen. Dan is het essentieel om Structuur aan te brengen in mijn dag en vooral Tijd te nemen voor mijn herstel. Het is essentieel om Eerlijk te luisteren naar de signalen van mijn lichaam zodat ik straks weer mijn Leven kan oppakken.

Het advies

De gezondheidsdirecteur geeft aan dat mijn lichaam de hele dag met mij praat en via mijn emoties aangeeft wat ik nu het meest nodig hebt. Als ik voel dat ik ‘geen zin’ meer heb, is dat vaak een van de signalen dat ik (te) moe bent om door te gaan. De gezond-heidsdirecteur adviseert mij om te luisteren naar dat signaal! Wat ik ook aan het doen ben, ik moet stoppen en even een pauze nemen. Net als het brandstoflampje op het dashboard van mijn auto, waarschuwt mijn gevoel dat mijn accu bijna leeg is. Ik moet niet doorgaan, ook al zeggen alle andere directeuren dat het ‘noodzakelijk’, ‘logisch’ of ‘leuk’, is.

Ik bedank alle directeuren voor hun inzichten en adviezen en ik sluit de vergadering.

Ik weet naar wie of wat ik moet luisteren

Nu weet ik naar welke stem ik moet luisteren en ik weet wat ik nu moet doen om energie te krijgen. Rusten, ontspannen en structuur aan brengen, de tijd nemen en mezelf op de eerste plaats te zetten! Ik kan niet herstellen als ik altijd anderen voorrang geef.

Werken aan mijn herstel betekent dat ik in deze periode regelmatig ‘nee’ zal moet leren zeggen, vooral tegen mezelf.

Nee zeggen = ja zeggen tegen mijn herstel!

Herstel betekent: Herkennen, Erkennen, Rusten, Structuur, Tijd, Eerlijkheid en vervolgens weer Leven.

Jouw Route naar herstel

Welke directeur heeft bij jou het hoogste woord?

Sta eens stil welke directeur bij jou het hoogste woord heeft. Is het de algemene directeur die loopt te pushen? of is het de sociale-directeur die je vertelt wat voor gevolgen dat voor je imago heeft of hoe mensen over je denken.

Ga het gesprek aan en laat in de comments onder deze post achter welke directeur bij jou het hoogste woord heeft.

Wil je meer weten over mijn herstelmethode klik dan hier.

Heb jij structuur nodig en wil je actief met je herstel aan de slag, klik dan hier.

Ik kom niet meer van mijn vermoeidheid af!