Gefrustreerd, verschrikkelijk boos en razend

Gefrustreerd, verschrikkelijk boos en razend ben ik op mezelf als ik op straat loop. Ik heb nog géén 50 meter gelopen en ik ben al bekaf. Hijgend als een paard, sta ik stil. Ik kan niet meer. De brievenbus aan het einde van de straat maar hij lijkt wel onbereikbaar voor mij. Ik grijp alle moed bij elkaar en begin weer te lopen. Na 50 meter zak ik bijna door mijn benen. Ik kan niet meer.

Ik word boos op mezelf en ontzettend gefrustreerd en ik spreek mezelf krachtig toe. “Dit is toch niet normaal, kom op schouders eronder. Een half jaar geleden liep je met gemak 10 kilometer en nu haal je niet eens de 100 meter. Stel je niet zo aan!”. Ik probeer mijn ademhaling tot rust te brengen en begin weer te lopen. Het gaat gewoon niet. Ten einde raad, ga ik op de rand van de stoep zitten. Ik ben gefrustreerd, verschrikkelijk boos en razend. Volledig overspoeld met emoties,  machteloosheid, gevoel gefaald te hebben, twijfels, verdriet, moedeloosheid, verlangen, schuldgevoelens, kritiek, angst, rollen de tranen over mijn gezicht

Links van mij zie ik de oprit van mijn huis en in de verte staat de brievenbus. In mijn hand de kaart voor mijn schoonvader. Morgen is zijn overleden vrouw jarig. De tijd gaat hard. Ze is al weer 2 ½ jaar geleden overleden. Omdat ik niet even bij mijn schoonvader op de koffie kan, stuur ik hem een kaart. Ik weet dat ik hem daar een heel groot plezier mee doe. Maar het lukt mij niet. Ik kan het niet. Uiteindelijk pak ik mijn telefoon en bel mijn man op en vraag of hij me kan ophalen. Ik kan echt niet meer. Zelfs naar de brievenbus lopen aan het einde van de straat is te ver voor mij.

Herkenbaar

Ik spreek bijna elke week mensen die vergelijkbare klachten hebben na Covid, burn-out of ziekte. Zij zijn net als ik in tijdens mijn burn-out en na mijn Corona besmetting niet in staat om een stukje te lopen zonder doodmoe te zijn. Het grootste obstakel dat je ondervindt is dat je lichaam niet in lijn is met je hoofd. In je hoofd heb jij het idee dat de activiteit wel kan en zie je geen problemen maar je lichaam denkt daar heel anders over. Je wilt zo graag je leven weer op pakken en gaat onbewust keer op keer over je grens heen. Hierdoor trek je accu verder leeg, en duurt het steeds langer voordat je hersteld. En als je dan een hele goede dag heb, doe je te veel en komt de kater de volgende dag en krijg je een terugval. Om gek van te worden. Dit is zo herkenbaar voor mensen met langdurige vermoeidheidsklachten. Je hele leven staat op hold door je vermoeidheid.

Leren luisteren

Net als ik destijds, negeren de meeste mensen de signalen die je lichaam afgeeft. Herken en Erken deze signalen, hoe subtiel ze ook zijn. Stop met de activiteit als je voelt dat je geen zin meer hebt of als hetgeen wat je doet een brug te ver is. Accepteer je huidige situatie. Pas je tempo en je activiteiten aan. Kijk naar de dingen die je wel kunt en gedaan hebt. Wees niet te hard voor jezelf. Morgen is er weer een andere dag. En met elke dag 1 klein stapje kom je uiteindelijk op je bestemming aan. Geduld en acceptatie is essentieel bij je herstel.

Herkennen en Erkennen zijn de eerste twee letters van het woord herstel en mijn herstelmethode. De andere letters staan voor Rust, Structuur, Tijd, Eerlijkheid en Leven.

Herstelplanner

Deze tip en nog veel meer heb ik verwerkt in een herstelplanner die je gaat helpen om je gestructureerd je energiebalans weer op te bouwen. In dertien weken leer je je dag goed en bewust te plannen en je gaat ervaren hoeveel positieve invloed je ademhaling, voeding, beweging en bewuste ‘herstelmomenten’ op jouw herstel hebben. Je krijgt goede uitleg wat je het beste kunt doen (op laten), praktische tips en eenvoudige oefeningen.

Elke dag structuur, herstelmomenten, ademhalingsoefening, bewegen en gezonde voeding hebben mij van mijn klachten afgeholpen. En ik gun jouw ook een snel en goed herstel van je vermoeidheid.

Meer informatie en mijn persoonlijke verhaal lees je op hier

Gefrustreerd, verschrikkelijk boos en razend